12" LP
 140 gram
 350 copies

 release date



no paypal?
use bandcamp


Side A
   Lincoln Sea Part 1

Side B
   Lincoln Sea Part 2

Composed and recorded by Robert Piotrowicz in 2010-2012.
Performed on modular analogue synthesizer.

design and graphics: Robert Piotrowicz
visual adviser: Igor Krenz
mastering and vinyl cut: Rashad Becker

Lincoln Sea is Robert Piotrowicz's second release in 2013 after the acclaimed 'When Snakeboy is Dying'. 'Snakeboy' opened windows with it's sophisticated weaving of guitar, piano and vibraphone, along with Piotrowicz's more recognisable modular synth work. Praised from the likes of Brian Olenwick (Just Outside), Massimo Ricci (Touching Extremes) 'Snakeboy' saw Piotrowicz take a confident leap into new realms of sound. With Lincoln Sea, the potential of Piotrowicz' vision is greatly expanded whilst exclusively focussing on modular synthesis. The result is a dizzying journey into the nature of machines and the elements of natural order that can be coerced out of them.

Comprising of a single long form work split over 2 sides, Lincoln Sea is a complex multilayered combination of sonic architecture and narrative drama. Investigation of sound mass as an architectural form expands the work beyond the exploration of a single instrument resulting in significantly more vast and expansive sound landscape. The management of the electronic matter aligns itself with the logic and even sound world of an orchestra with wailing strings flying amongst the brass-like explosions of the bass. The tension resulting from the pull between the sonic world and the emotional capacity of the electronic microtonal explorations make for one of the years assured releases. On one hand, Lincoln Sea can be perceived as an exhilarating audio experience, one of immense thrills, intensity and a rich sonic experience. With further listens, the intrinsic layers and idiosyncrasies will become more apparent providing further aesthetic experience as one hears new sounds, new corners, new worlds.

Piotrowicz's role as despot composer has created a remarkable release which incorporates an evolving landscape, human gestures, an absence of chaos, the orchestral (and rock?) organisation of sound, the false ends and an extreme combination of scientific/architectural design seeped in abstraction and human emotion.
This is a landmark release from one of Poland's most revered musicians.

Mark Harwood, September 2013


Robert Piotrowicz's LP from earlier this year, When Snakeboy is Dying, found the Polish composer stepping out of his comfort zone and working with a variety of traditional instruments with exceptional results. Lincoln Sea, however, sees him going back to his modular synthesizer array that has appeared on so many of his records. But rather than the chaos and noise that previous work was based, the sense of structure and composition here is significantly deeper and manages to touch upon rock and orchestral approaches.
Musica Genera Piotrowicz's return to the world of oscillators and patch cables is obvious the second the first side begins with its sustained, just slightly off kilter tones and electronics that lean more into the upper end of the sonic spectrum. Even though at first the sound seems static, ever so subtle variations are present, as are some understated low frequency undertones. Soon it begins to change and evolve: multilayered sounds build upon each other into a stuttering, disjointed mass.
As it builds in intensity and seems to teeter into dissonance, a churning mass of carefully structured, organized sound rises up and then slows everything down with a more moody, disconnected sensibility to it. As the piece reassembles itself from sharp shards of electronic squall, a rhythmic bass line and pulse like a kick drum become prominent. The conclusion sees these rhythmic elements mixing with the intense electronics to sound like an alien take on hard rock structures, and approximates it quite well.
The second half of the album is slower, but more erratic. Frosty waves of electronics rise and fall and, while not exactly harsh, are uncomfortable with their slightly detuned sound. Aggressive bursts of oscillator add to this instability until things drift into more depressive, reserved territories. The synths become elongated and stretched into almost string-like passages, and with the dramatic surges and hits that arrive it sounds like a full synthetic orchestra being expertly conducted.
While conceptually Piotrowicz excels in his recontextualization of stereotypical modular synthesizer sounds, Lincoln Sea is an album that is riddled with unique and diverse sounds and effects. The two-part composition manages to take a multitude of directions as it builds to these stylistic crescendos, and the full package makes for another brilliant release in his ever growing discography.
Creaig Dunton, 20.09.2013

When last heard from, Piotrowicz had taken a (to me) surprising and divergent pathway with his "When Snakeboy Is Dying", its lovely arrangement of piano, guitar and vibes very different from the heavier electronic work I'd previously known. On "Lincoln Sea" (like the previous release, issued on LP), he again switches course. The sound source is entirely (I think) electronic, though subtle allusions are made to orchestral forces. My immediate impression, though, was of an affinity to Partch's chromelodeon, a similar reed organ feel in something approximating just intonation. It's very, very thick; one senses strand upon strand, ply upon ply. There's likely much going on that's beyond the ability of my speakers to comprehend, though things clarify a bit at higher volumes.
The structure of the first track (Lincoln Sea is one piece, split between two LP sides; I reviewed from a CD rip) is amorphous, sinuous, the largely mid-level lines writhing through the space, the growling bass notes pummeling from beneath. Mark Harwood, in his accompanying notes writes of an architectural construct and you can easily imagine this piece in a large, interior environment. Sounds split off, creating several momentarily separate lines, wind back and form new interactions. There are stoppages, pauses, shifts of direction. Sometimes I found myself thinking of Branca with a more subtle sense of composition. That connection is reinforced toward the end of the first piece as heavy, end-of-the-world rockish chords are dropped, though with welcome irregularity. The second side begins less assuredly (in a good way) - similar sound but arrayed intermittently instead of steadily streamed - it's not just the buzzing, but you get a feeling of swarm, of mass clouds of insects. Big ones. It's more diffuse and less chromelodic-sounding at the start. For all the surface appeal of the electronic sounds (which appeal is high), it's rather difficult music to grasp, resisting easy compartmentalization.Once more, in the final few minutes, Piotrowicz introduces chordal punctuation but they're wheezing a bit now, tired, deflating, more Partchian. The hints of triumphalism that gilded the first piece have dissolved.
As said, hearing this in situ would be ideal as I imagine a large part of its effect resides in the physicality of the sound. Listened to more linearly, one can quibble with its structure, feeling things go on a little lengthily here, maybe too short there. But it's engaging throughout, a refreshing change from many drone-based recordings, which genre is certainly nodded to. Piotrowicz (who, amusingly, is referred to by Harwood as "despot composer"), has opened an interesting doorway, folding several disparate elements into a sometimes confounding but always plastic whole. Good work and, better, implying more exploration to come.
Brian Olewnick, 10.01.2013

Revue & Corrigée
Fin septembre 2013, simultanément, deux vinyles de Robert Piotrowicz sont publiés par son propre label. Le premier est une composition électroacoustique mixte intitulée When snakeboy is dying, et le second, une composition pour synthétiseur analogique modulaire seul, intitulée Lincoln Sea. Cette dernière est une pièce magistrale qui prouve une fois de plus le grand sens de la narration du compositeur polonais, sa maîtrise du synthétiseur modulaire compris comme un orchestre, et sa gestion du temps comme des textures. Avec Lincoln Sea, Piotrowicz propose une longue pièce linéaire composée d'une multitude de détails et de variations analogiques. Une oeuvre construite horizontalement, qui avance à coup sûr dans des territoires sombres, obscurs et oppressants. Mais des territoires qui ne cessent de nous absorber, qu'on ne peut quitter, qui ne cessent d'attirer l'auditeur tellement ils sont beaux, minutieux et originaux. Car d'un côté, Lincoln Sea fait peur avec ses clusters angoissants, ses variations microtonales stressantes, mais d'un autre côté, les textures générées par Piotrowicz sont incroyables, on ne peut qu'en redemander. Ces textures, elles sont héritées d'une tradition orchestrale romantique. Les fréquences de Piotrowicz ne sont jamais très loin de celles des instruments et des ensembles acoustiques, ici effleure un quatuor à corde, puis une ligne de contrebasse, là un accordéon, ou encore une section de bois et de cuivres. Le compositeur polonais utilise le synthétiseur modulaire comme un grand orchestre modulable à souhait, un orchestre massif, dense, qui produit une foule de détails microscopiques, qui évolue progressivement par glissando et microtonalités vers des clusters imposants. On parle souvent de l'influence de l'électronique et de l'ordinateur sur la pratique instrumentale. Mais ici, l'influence se retourne, et c'est plutôt de Wagner et de ses nuages orchestraux que semble héritée la pratique de synthèse de Piotrowicz. Ce dernier utilise son instrument pour produire de grands nuages mouvants, des flots soniques durs qui évoluent de manière très tendue. La tension, oui, un des maîtres mots aussi de cette composition qui se structure en grande partie grâce à elle. La tension de la masse qui se génère et se dissout, la tension des intervales microtonaux, la tension à la base de la narration. Piotrowicz propose effectivement une pièce qui évolue de manière très narrative, on passe d'un paysage psychologique à un autre, d'un territoire sonique sombre à un pays dévasté et angoissant. Ce sens de la narration et cette sensibilité à la tension permanente font de Lincoln Sea une pièce qui peut être dure, violente parfois, angoissante aussi, mais comment résister également à la beauté et la singularité de ces textures générées avec une virtuosité, une imagination, une poésie et une maîtrise renversantes ? Comment ne pas être ébloui par cette tension omniprésente et par ce sens de la narration génial ? Piotrowicz est d'une part un compositeur qui sait faire attention aux phénomènes de tension, de résolution, mais aussi d'équilibre entre les différentes masses, les questions-réponses de densité ; mais c'est aussi un instrumentiste de génie qui gère ses modules avec une minutie, une précision et un génie créatif renversants. Bref, autant d'éléments qui font de Lincoln Sea une oeuvre bouleversante que je ne saurais assez recommander.
Julien Heraud, Dec. 2013

Avec Lincoln Sea (qui n'est évidemment pas une évocation de paysage marin : pas de vagues, même s'il y a des remous en profondeur), Robert Piotrowicz revient comme chez lui, à son synthé analogique et modulaire, après le "départ" surprenant qu'a été son When Snakeboy is dying de l'an dernier, construit avec un instrumentarium plus traditionnel, en une superposition d'instruments "classiques". Mais à la vérité, ce n'est pas une question d'instruments, ou plutôt ce n'est plus une question d'instruments : même si à une époque on pouvait définir Piotrowicz comme étant un musicien « qui joue du synthé modulaire et de la guitare », aujourd'hui, c'est bien du caractère de sa musique dont on parle et non pas de comment c'est fait - encore une fois, une question de maturité (musicale), encore une fois, la capacité à chercher en soi-même sa musique plutôt que d'en laisser le contrôle à ses outils - qu'on s'est choisis soi-même, certes, le choix n'est donc pas innocent, mais il n'en est pas primordial pour autant. Dans Lincoln Sea, c'est bien plus Piotrowicz que le synthé analogique que l'on entend, c'est sa façon de faire naître et évoluer des miroitements de structures, de textures. Ruptures ou plutôt fractures aussi, ce qui est plus étonnant et moins habituel, non seulement chez lui, mais en général dans les musiques synthétiques, du moins celles n'étant pas basées sur un pulse rythmique, celles ayant leurs origines (lointaines ici, même si encore perceptibles) dans les musiques de drones, dans les longs aplats. Ici, on a affaire à une composition (il s'agit d'une pièce longue qui court sur les deux faces du vinyle), qui se trouve être jouée sur un synthétiseur analogique, parce que c'est l'instrument de prédilection du compositeur, peut-être celui qu'il connaît le mieux, peut-être celui qui lui est le plus proche, mais ce n'est pas une musique de synthétiseur : pas de longs "sweeps" de filtres résonants, pas de glissandos de deux oscillateurs, pas de cette évidence de drones ou de musiques d'un instrument spécifique. Une des surprises dans ce travail est d'entendre comment Robert Piotrowicz parvient à fissurer ses longs paysages, statiques d'apparence, bien que pleins d'accidents de toutes sortes, et à les fissurer de telle façon que les fissures se résorbent, se font oublier, se perdent dans la mémoire.
Kasper T Toeplitz, Dec. 2013

'Lincoln Sea' is an almost 40-minutes multilayered composition, divided in two parts to fit the vinyl format. It's a second Robert Piotrowicz solo album this year, coming after enthusiastically received 'When Snakeboy is Dying'. There, apart from his trademark analogue synthesizer, he deployed piano, guitar and vibraphone - in effect that record is gentle, thus differing greatly from his previous efforts. The new one is much more energetic and impetuous. Both albums were mastered by renowned Rashad Becker, who didn't interfere in the material he had received, but made it sounds richer. Thanks to that it didn't lose nothing of its original force transferred to vinyl.
This time Piotrowicz, using only modular synthesizer, is giving the listeners an opportunity to go trough a rich sound-experience, demanding attention so they are able to immerse into rough sea of strident microtones. The piece begins with metallic buzzing, which is transformed and gains in strength. It wasn't improvised but meticulously crafted in studio.
The author admits that the composition's form and narrative arc are closely related to the sound's image structure, which means that often the music's progress was dependent on it's timbre and architecture. "The material was determined by microtonality, elements of harmonics and emotional status of sound masses. It was realized through a variety of methods, for example a constant intensification and a continuous expansion of the same. I wanted to achieve a limit of the capacity of the sound picture, while at the same time keeping the maximum clarity and resolution of the horizontal factor. The idea of a sound mass took away the autonomous properties of singular elements of piece. Obviously it remains in contrast to purely solo parts, which as a material stay tantamount."
He also adds that "the concept of multidimensional total structure in a constant movement was crucial to creating a model of the sound masses. In the composition, I wished to reconcile this utopian idea of an independent structure with a time-determined narration of a musical piece. There is a fine line between narrativity of this album and its sound sculpture, it's something that I feel constantly challenged by."
As for the title - Lincoln Sea is a barely inhabited part of Arctic Ocean, covered for the whole year by an ice layer thick even up to 15 meters. But Piotrowicz hadn't been there and it wasn't his intention to create a musical portrait of the place. The record is related to the area on a symbolic level - aggression and exhilaration interwoven, sound treated in a holistic way.
Karolina Karnacewicz, 15.10.2013

Technical problems aside, Robert Piotrowicz's performance at the recent inaugural edition of Unsound London was among the most memorable of the weekend, as much as anything else by virtue of its extreme physicality. Co-head of the Musica Genera label alongside Anna Zaradny (who also played at Unsound London, with a set of monolithic, penetrating electronic noise on the festival's opening night), he's known for predominantly working with guitar and modular synth, a pairing wielded to dramatic effect on this year's quietly intense When Snakeboy Is Dying album, which twisted from periods of near-silence to sour, shredding dissonance. His set at Unsound, however, was entirely modular-based, far louder and much more punishing, blasting the audience with irradiated peals of dissonant synth whine, thick washes of bass and towering, almost church organ-esque tones, each repeatedly cutting across one another's trajectory to give the impression of being gradually immersed in a ceaselessly shifting, restless grey ocean, its currents buffeting your body this way and that.
New EP Lincoln Sea, self-released on limited vinyl with rather fetching artwork, captures that aspect of Piotrowicz across two twenty-minute long sides. It's sullen and brutal stuff, reminding me by turns of some of Nate Young's psyche-shredding Regressions material, Rashad Becker's imaginary folk musics, some of the PAN label's other psychoacoustic missives and even Tim Hecker (albeit lacking the latter's overly grandiose air), but pleasingly subtle: in among these slabs of ear-splitting dissonance are moments of wondrous resolution - nine minutes into the first side, for example, a great billowing updraft of muffled sub-bass heaves into earshot like tectonic plates grinding against one another, shaking you to the core.
Rory Gibb, 16.10.2013

Dawno nie było tak, że w podsumowaniu roku jestem w stanie wskazać jedną płytę, szczególnie wyróżniającą się płytę. Czy to oznacza, że był to zły rok? Zdecydowanie nie. Czy płyta Piotrowicza aż tak odstaje innych wydawnictw? Było w tym roku wiele ciekawych płyt, o których wspominam w poniższym zestawieniu. Ale nie było w tym roku innej płyty jednocześnie tak doskonale brzmiącej, trzymającej w napięciu, bogatej w faktury dźwiękowe, z tak potężną dynamiką, wciągającą strukturą kompozycyjną. Być może to jedna z tych płyt, które na stałe wpiszą się do kanonu muzyki współczesnej lub eksperymentalnej, do której po latach nadal będziemy wracać z wypiekami. Dlaczego? Ten rok szczególnie obfitował we wznowienia nagrań kamieni milowych dźwiękowego eksperymentu - seria Recollection GRM z Editions Mego wraz ze wznowieniami Dumitrescu i Rozmanna, Francois Bayle i Leo Kupper z Subrosy, wreszcie rewelacyjny i przegapiony przez większość "młodych krytyków" Włodzimierz Kotoński z serii Awangarda Polskich Nagrań. W porównaniu z nimi muzyka współczesna ostatnich lat jest w większości miałka brzmieniowo i nudna formalnie, w pogoni za rozmachem scenicznym (o czym piszą Monika Pasiecznik i Tomasz Biernacki) gubiących esencję doznania dźwiękowego. "Lincoln Sea" operuje we współczesnym nam szerokim spektrum brzmień, które było technicznie niedostępne 50 lat temu, komponuje z brawurą i wyczuciem dynamiki, jakie właściwie nie istnieje we współczesnych syntetycznych produkcjach akademickich.
W roku 2013 zmarł Bernad Parmegiani, jeden z pionierów akusmatyki. W Polsce ta dziedzina nie doczekała się godnych reprezentantów, dopiero co pojawiają się pierwsze próby prezentacji tej dziedziny na festiwalu Misica Electronica Nova dzięki kontaktom Elżbiety Sikory i próby skompletowania systemu nagłośnieniowego w krakowskim Studiu Muzyki Elektroakustycznej. Ale nie o sprzęt chodzi - akustamtyka to przede wszystkim umiejętność przestrzennego myślenia o dźwięku, komponowania wielowarstwowymi strukturami. Modna obecnie w polskich kręgach wiedza o klastrach już nie wystarczy Słuchając nagrań Piotrowicza możemy wręcz zobaczyć struktury budujące jego kompozycje (o czym już wspominałem przy okazji recenzji "When Snakeboy is Dying"). Piotrowicz od lat (od "Rurokura and the Final Warn" (emd.pl/records, 2006), przez "Lasting Clinamen"(Musica Genera, 2008) po tegoroczny "Snakeboy...") konsekwentnie buduje swój język dźwiękowy i taktyki kompozytorskie. W tym roku wielu próbowało, z PAN ACT, Editions Mego, Senufo, Ertshwile i Touch na czele, ale tylko Robertowi to się udało. Rok 2013 pokazał, że mamy również w Polsce wielu zdolnych i ambitnych artystów działających na polu sztuki dźwięku - jak Wilhelm Bras, Gerard Lebik, Łukasz Kacperczyk, Micromelancolié. Trzymam kciuki by wszystkim starczyło sił i zapału by dojść do takiego poziomu jak Piotrowicz. 
Daniel Brożek, 31.12.2013

Po kilkuletniej przerwie w wydawaniu płyt studyjnych, w 2013 roku Robert Piotrowicz zaprezentował dwie. Na zarejestrowanym nieco wcześniej When Snakeboy Is Dying łączył syntezator modularny z gitarą, fortepianem i wibrafonem, co przynosiło pewnego rodzaju wyciszenie i było de facto nieodtwarzalne na żywo. Lincoln Sea to muzyka wyłącznie na syntezator, ale równie precyzyjna i operująca dyskretnymi modyfikacjami pozornie statycznych mas dźwięku, dezorientującymi i fascynującymi zarazem. Nieprzewidywalność i zaskoczenie modularnych syntezatorów często wynika z niemożliwości ich pełnej kontroli. U Piotrowicza jest inaczej, sednem nieprzewidywalności nie jest niemożliwość kontroli syntezatora (choć o jej wyeliminowaniu też nie może być mowy), lecz kompozycyjny zamysł - bloki dźwięku uderzają trochę tak, jak kolejni gitarzyści w ensembleach Branki. Pobrzmiewają tu echa ciężkiej muzyki gitarowej, zwłaszcza kiedy chmury dźwięku podbijane są przez basowe akcenty. Rozmach brzmienia przywołuje na myśl orkiestrę, ulegającą deformacji wraz z wkradającym się, zwłaszcza na drugiej stronie płyty i wraz ze spadkiem tempa, zaburzaniem stroju. Równocześnie, Piotrowicz osiąga po prostu kapitalne brzmienie modularnego zestawu - muzyka ma bardzo fizyczny, zmysłowy charakter, największe wrażenie robi grana z głośników, kiedy wciąga niczym wir, a zarazem się odbiorcy wymyka. Słuchać When Snakeboy Is Dying i Lincoln Sea bezpośrednio po sobie się raczej nie da, jest tych bodźców za dużo, ale jako swoje rewersy i zarazem kontynuacje płyty te uzupełniają się kapitalnie.
Piotr Lewandowski, 12/2013

Piotrowicz wie, jak trudno jest dogodzić słuchaczom. Po zmysłowym i lekkim "When Snakeboy is Dying" muzyk uderza siłą syntezatora modularnego. Przyjemne chwile odtąd zapewni wam "Lincoln Sea".
Claude Debussy napisał kiedyś, że muzyka to: (...) kraina wyobraźni, czyli taka, której nikt na mapie nie znajdzie. Piotrowicz wciąga naszą wyobraźnię w świat wyrazistej elektroniki, a jej władczy charakter tylko wyostrza nasze zmysły.
Posłużę się jeszcze jednym komentarzem z przeszłości. W latach 50. ubiegłego wieku Karlheinz Stockhausen, podczas jednego ze swoich wykładów, określił kryterium dobrego utworu w muzyce elektronicznej: (...) chodzi o to, by był wolny od wszelkich skojarzeń instrumentalnych lub dźwiękowych. Kontynuując dalej: Stąd powinniśmy dojść do oczywistej konkluzji, że muzyka elektroniczna brzmi najlepiej, jeśli jest czysto elektroniczna, to znaczy wówczas, gdy kompozycja zawiera (jeśli to tylko możliwe) jedynie dźwięki i stosunki dźwiękowe, które są niepowtarzalne i wolne od skojarzeń, gdy sprawiają wrażenie, że słyszymy je pierwszy raz w życiu.
Piotrowicz z dużą swobodą porusza się wokół noise'u i elektronicznego zgrzytu, gdzie potrafi mocny oraz ciepło brzmiący dron sprowadzić do łagodnego stanu zawieszenia na granicy ciszy (szczególnie w "Lincoln Sea Part 1"). Z jednej strony kompozytor zamienia się w post-minimalistę, a z drugiej - torpeduje słuchacza, z pozoru niepasującą do siebie skomasowaną narracją.
Obie części kompozycji są pozbawione oczywistych skojarzeń, a tym bardziej w sferze instrumentalnej. Samą konstrukcję utworu można porównać lub zestawić z orkiestrowym bogactwem dźwięków. Mnogość i gęstość warstw - jakie Piotrowicz wydobył z syntezatora modularnego - jest wielce zaskakująca.
Na "Lincoln Sea" kompozytor eksploruje charakterystyczne mikrotonalne częstotliwości, dzięki którym niepowtarzalna barwa dźwięku ulega częstym zmianom. W żadnym wypadku jego twórczość nie jest uwięziona w jakimkolwiek paśmie rytmicznym, choć jak zawsze można doszukiwać się określonych prawidłowości. Jednakże efekt końcowy jaki mamy na płycie (gdzie iluzoryczność spotyka atonalną zawiłość) sugeruje, że artysta nie kierował się konkretnym założeniem w kwestii rytmu (Ad libitum).
Robert Piotrowicz postawił na intensywność swojego przekazu, z którego wypływa strumień emocji tak sugestywny, iż powyższe słowa Stockhausena nabierają jeszcze większej mocy. Pomimo kolejnych przesłuchań "Lincoln Sea" zawsze odnoszę wrażenie, jakbym słyszał ten album pierwszy raz w życiu.
Łukasz Komła, 3.10.2013